ไป ไป มา มา ออกเดินทาง

อีก 3 เดือนเหมียวก็เรียนจบ 

ช่วงนี้แม่เคร่งให้อ่านหนังสือสอบบรรจุ  แม่พูดกรอกหูอยู่ประจำว่าเดี๋ยวจะตกงาน ไม่มีงานทำ 

ก็แม่เป็นห่วงอยากให้ลูกมีอนาคต

แต่เราก็เถียง  ถ้าคนมีความสามารถจริงๆ ยังไงก็ไม่อดตาย

แม่ก็ว่า  อย่าทำตัวอยู่ในกะลา

ก็จริงของแม่ เรื่องนี้ไม่เถียง

งานมีเป็นร้อยเป็นพัน อาชีพ  แต่อาชีพสายตรงที่สุดก็เป็นครูนี่แหละ

งานที่มั่นคง  มีเกียรติ  มีหน้ามีตา มีคนนับถือ  แต่เงินน้อย

เหตุผลตัวสุดท้ายล่ะนะที่คนไม่อยากเรียนครูกัน

พ่อแม่เป็นห่วงอนาคตของลูกสองคน 

คนโต  ไม่จบปริญญาโทซะทีเพราะทำทีสิสไม่เสร็จ  แต่ก็ได้ทำงานบริษัทเอกชน -พ่อแม่ว่าไม่มั่นคง

คนเล็ก กำลังจะจบป.ตรี อีกไม่กี่เดือน  กำลังห่วงว่าอยากให้ไปทำอะไรดี

แม่พยายามพูดให้คนเล็กไปเรียน นู่นนี่ ในอาชีพที่มีงานชัวร์แต่ไม่ก้าวหน้า   เพราะคาดหวังว่าลูกตกงานชัวร์ถ้าจบครู แล้วสอบบรรจุไม่ได้

ลูกค้านหัวชนฝา ไม่ไปเรียนสายนั้นเด็ดขาด  เพราะอุตส่าห์เรียนมาตั้ง 5 ปีในศาสตร์เฉพาะ  กิจกรรมก็ทำ เยอะ 

ตอนปีสี่ มีอาจารย์ท่านนึงเคยบอกว่า อยากให้ไปทำงานด้วย   ---นึกดีใจ อย่างน้อยก็มีคนเห็นความสามารถ งานนั้นไม่ใช่งานครูแต่เป็นงานเกี่ยวกับวิจัยสังคม

เมื่อวาน อาจารย์ที่โรงเรียนฝึกสอนเดิมถามว่า ยังสนใจอยากทำงานที่นี่มั้ย --รีบตอบไปว่า สนใจค่ะ  แต่ยังนึกถึงพ่อแม่ ที่เค้าบอกว่าบรรจุราชการยังไงก็ดีกว่า  แต่ความคิดในสมองน้อยๆของอีเหมียวบอกว่า -พนักงานมหาลัย + โรงเรียนมีชื่อเสียง = ดูดีกว่า 

โอกาสดีๆคงไม่ได้อยู่กับเราง่ายๆ  โชคดีก็ได้งาน โชคไม่ดีก็ไม่ได้งาน

 แต่อีเหมียวก็นึก ยังไงซะ อย่างเราคงไม่ยอมตกงานแน่ๆ 

โอกาสไม่ได้วิ่งมาหาบ่อยๆ และเราต้องวิ่งไปหามันด้วย

ช่วงเวลาก่อนการเรียนจบนี่เป็นหัวเลี้ยวหัวต่อของชีวิตเหมือนกันนะเนี่ย

คิดหนัก---------เฮ้อ